အခ်စ္စစ္ = ေစာင့္စည္းထိန္းသိမ္းၿခင္း

လူသားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီးေျပာေနၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကိုအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုတာၾကေတာ့မတူညီၾကဘူး။ ခံယူခ်က္ေတြက ဆင္သလိုလို ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးေသာ အေသးစိတ္ေတြးေတာေနတာေတြကို ခ်ံဳၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေၿဖကတစ္ခုထဲၿဖစ္ေနတယ္။
အဲတာက အခ်စ္စစ္ = ေစာင့္စည္းထိန္းသိမ္းၿခင္း ....ပါပဲ

ဘာလို႔ ေစာင့္စည္းတိန္းသိ္မ္းၿခင္းလို႕ မွတ္ခ်က္ၿပဳရလည္းဆိုေတာ့
မိမိခ်စ္သူ အေပၚမွာထားတဲ့ စိတ္ခံစားမွဳတိုင္းမွာ ေစာင့္စည္းတိန္းသိမ္းၿခင္း ဆိုတာေလးပါေနတတ္လို႕ပါ။

ဥပမာတစ္ခု................
ေကာင္ေလးနဲ့ ေကာင္မေလးတို႕ အခ်စ္စစ္နဲ႔ခ်စ္မိၿပီဆိုပါဆို႕
ေကာင္ေလးက အရက္ေသာက္မယ္ဆိုရင္ သူ႔ေကာင္မေလးေတာ့ၿဖင့္ ဘယ္လိုခံစားရမယ္
ဆိုတာကို အရင္ေတြးတတ္ၾကပါတယ္ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္ေလးဟာ အဲဒီအရာေပၚ မေသာက္ၿဖစ္ေအာင္ ေစာင့္စည္းထိန္းသိမ္းသြားမွာပါပဲ။
အဲလိုပဲ ေကာင္မေလးက ခရီးတစ္ခုကို သြားမယ္ဆိုပါေတာ့
ေကာင္မေလးသြားမယ္ဆိုတဲ့ ခရီးက ေကာင္ေလးအတြက္ စိတ္မခ်စရာၿဖစ္ေနလို႔ ေကာင္ေလးကတားမွာပဲ အဲလိုအေၿခေနမ်ိဳးမွာ ေကာင္မေလးက မိမိခ်စ္သူေကာင္ေလး စိတ္ပူေစမဲ့လမ္းကို သြားဖို႔ကို မသြားဘူးဆိုတဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔ ေစာင့္စည္းတိန္းသိမ္းသြားမွာပါပဲ။

အေပၚက အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုမွမဟုတ္ဘူးေနာ္ အၿခားေသာ အေျခေနေလးေတြကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းတို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြၾကည့္ တကယ့္အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္ရင္ မိမိခ်စ္သူအေပၚမွာတစ္ခုခုဆိုတဲ့ ဆိုးက်ိဳးကိုၾကည့္ၿပီး ေစာင့္စည္းတိန္းသိမ္းသြားတတ ္ၾကတာ အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္တတ္ၾကတဲ ခ်စ္သူမ်ားမွာ ၿဖစ္ေပၚတတ္တဲ့စိတ္ေလးပါ
ဒါေၾကာင့္ လူသစ္က အခ်စ္စစ္ = ေစာင့္စည္းထိန္းသိမ္းၿခင္းလို႕ ခံယူလိုက္တယ္

အခ်စ္စစ္၊ အခ်စ္မွန္

အခ်စ္စစ္၊ အခ်စ္မွန္ မရွိဘူးဆိုရင္ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ မရွိတဲ့ ဘ၀ဟာ ရနံ႕႔မရွိတဲ့ပန္းနဲ႕ ဘာမွျခားနားမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္အဆင့္ ေရာက္ရွိလာတာဟာ ပညာေရးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္တယ္။ တကယ့္တကယ္ ပီတိဆိုတာလဲ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ကလာတာျဖစ္တယ္။ --------

ခရစ္ရွနားမူတီး

အျပဳအမူ

လူ႔ဘ၀မွာ ပတ္၀န္းက်င္က လံႈ႕ေဆာ္မႈ မျပဳလုပ္တဲ့ အျပဳအမူကို ရွာရျခင္းသည္ အၾကီးမားဆံုး အခက္အခဲတစ္ခုျဖစ္တယ္။ မည္သည့္ နည္းႏွင့္မဆို ျပဳလုပ္တဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုကို လံႈ႔ေဆာ္တဲ့ ဖိအားေပးတဲ့အရာဟာ လူႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္တယ္။ မိမိလႈပ္ရွားပံု လႈပ္ရွားနည္း၊ မိမိ စားပံုစားနည္း၊ မိမိစကားေျပာပံုေျပာနည္း၊ မိမိစာရိတၱ၊ မိမိ၏ က်င့္၀တ္ဆိုင္ရာ အျပဳအမူသည္ မိမိကုိယ္ကို ေတြ႔တဲ့ေနရာမွာ အေျခတည္ ေနၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ မိမိ၏ အျပဳအမူဟာ အျမဲတေစ ေျပာင္းလဲေနတယ္။ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ၾကိမ္ႏွင့္ တစ္ၾကိမ္ တူတာမဟုတ္ဘူး။

ကိုယ့္အေဖကိုေျပာတဲ့ စကားႏွင့္ အသံ၊ ကိုယ့္အေမကို ေျပာတဲ့စကားႏွင့္ အသံ၊ ကိုယ့္အိမ္ေဖာ္ကို ေျပာတဲ့ စကားႏွင့္ အသံ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု မတူၾကဘူး။ ကြဲျပားျခားနားေနတယ္။ ျပဳမူပံု ျပဳမူနည္းအေပၚမွာ ပတ္၀န္းက်င္ၾသဇာ အရွိန္အ၀ါ လႊမ္းမိုးတဲ့ အတြက္ အျပဳအမူကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ျပီး လူေတြဘာလုပ္မယ္၊ ဘာမလုပ္ဘူးဆိုတာ မွန္းဆၾကရင္ မွန္းဆၾကည့္လို႔ ရသေလာက္နီးပါး ျဖစ္တယ္။

ဘယ္လိုပတ္၀န္းက်င္မ်ဳိးေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ မိမိ တစ္မ်ဳိးတည္းေသာ အျပဳအမူကို မိမိျပဳမူႏိုင္ရဲ႕လားလို႔ မိမိကိုယ္ကို ေမးၾကည့္ႏိုင္ပါ့ မလား၊ မိမိ၏ အျပဳအမူသည္ မိမိကုိယ္တြင္းမွ ျဖစ္ေပၚလာျပီး မိမိႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး လူေတြထင္ၾကတာေတြ၊ ျမင္ၾကတာေတြ အေပၚမွာ အေျခမခံဘူးလို႔ ထင္သလား။ မိမိကုိယ္တြင္းမွာလည္း အျမဲတေစ ေျပာင္းလဲမႈ ရွိေနတယ္။ ယေန႔ မိမိသည္ မေန႔က မိမိမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မိမိ၏ ျပဳမူပံုျပဳမူနည္းဟာ တျခားလူေတြ၏ လံႈ႔ေဆာ္ခ်က္ သို႔မဟုတ္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း သို႔မဟုတ္ ဘာသာေရး ခံယူခ်က္မ်ား၏ လံႈ႔ေဆာ္ခ်က္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုေကာ ပတ္၀န္းက်င္အေပၚမွာ အေျခမခံဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုေကာ ရွာၾကည့္ႏိုင္ပါ့မလား။ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ ဘယ္လိုဟာမ်ဳိးလဲလို႔ သိရင္ရွာၾကည့္ႏိုင္ေကာင္း ရွာၾကည့္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ ဘယ္လိုဟာမ်ဳိးလဲဆို သိၾကရဲ႕လား။ လူေတြကို ဘယ္လိုခ်စ္ရသလဲဆိုတာ သိၾကရဲ႕လား။ သစ္ပင္ကေလးကို ရွင္သန္ေအာင္လုပ္တာ၊ ေခြးကို သန္းမတြယ္ေအာင္ ၀ွက္မွင္ဘီးနဲ႔ ဖီးေပးျပီး အစာေကၽြးတာေတြဟာ သစ္ပင္ကို သံေယာဇဥ္ တြယ္ေနတာ မဟုတ္လား၊ ေခြးကို သံေယာဇဥ္တြယ္ေနတာ မဟုတ္လား။ လမ္းသြားရင္ လမ္းမွာ ဘယ္သူမွ သတိမျပဳမိတဲ့ သစ္ပင္ကို သတိျပဳမိတဲ့လူ ရွိရဲ႕လား။ ဘယ္သူမွ အဲဒီသစ္ပင္ကို ေရးၾကီးခြင္းက်ယ္ လုပ္မေနဘဲ ျဖတ္သြား၊ ျဖတ္လာ လုပ္ၾကတာသာမ်ားတယ္။ အဲဒီသစ္ပင္ဟာ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနတဲ့သစ္ပင္နဲ႕ မတူဘူးလား။ အၾကီးအက်ယ္ ျခားနားေနတယ္။ ေနပူတဲ့အခါ အရိပ္သြားခိုေနရတဲ့ သစ္ပင္နဲ႔လည္း မတူဘူး။ မိမိေရေလာင္းတဲ့၊ ေျမၾသဇာေကၽြးတဲ့၊ အကိုင္းႏွင့္ အရြက္မ်ားကို ၾကည့္လိုလွေအာင္ ကတ္ေၾကးနဲ႔ ကုိက္ေပးတဲ့၊ ညႇပ္ေပးတဲ့၊ မိမိျခံထဲက သစ္ပင္နဲ႔လမ္းေဘးမွာ ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ယွဥ္လို႔ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ဆြမ္းဆန္နဲ႔ ၾကြက္ေခ်းကြာေ၀းသလို ကြာေ၀းတယ္။

အေရးတယူ အေလးမူျခင္းဟာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အစျဖစ္တယ္။ အေရးတယူ အေလးမူေလေလ စိတ္ပါ၀င္စားမႈ ရွိလာေလေလျဖစ္တယ္။ ခ်စ္ခင္ျခင္း၊ ငဲ့ညႇာျခင္း၊ စာနာျခင္း၊ ေထာက္ထားျခင္းမ်ားလည္း ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီလိုခ်စ္ျခင္းမ်ဳိး ေပၚလာတဲ့အခါ အျပဳအမူဟာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ေစစားျခင္းကိုခံရျပီး လူႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို အမွီသဟဲ မျပဳေတာ့ဘူး။ အဲဒီခ်စ္ျခင္းမ်ဳိးကို ရွာဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူဘူး။ မိမိအေပၚ လူေတြ ကိုယ္ခ်င္းစာနာ၊ ငဲ့ညႇာေထာက္ထားသလား။ မိမိႏွင့္ စကားေျပာဆိုတဲ့အခါ မာေရေၾကာေရနဲ႔ ေျပာသလား၊ မေခ်မငံ ေျပာသလား ဆိုတာေတြကို ေလ့လာျပီး တကယ့္ခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းမ်ဳိးကို ရွာဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္တယ္။

ကေလးေတြမွာ အဲဒီသေဘာမ်ဳိးရွိတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ကေလးသူငယ္မ်ားဟာ ကေလးခ်င္းလည္း တည့္ၾကတယ္။ လူၾကီးမ်ားႏွင့္ ရန္ျဖစ္တာမ်ဳိးလည္း မရွိဘူး။ ေခြးကေလးမ်ားကို ခ်စ္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ေတြ႔ရင္ ျပံဳးျပတာက မ်ားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကီးလာတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီအက်င့္ေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ရွိဖို႔ဆိုတာ အခက္အခဲဆံုး တစ္ခုျဖစ္တယ္။ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္မရွိရင္လည္း ဘ၀ဆိုတာ အႏွစ္သာရ လံုး၀မရွိေတာ့ဘူး။ သားသမီးေတြ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ အိမ္ၾကီးရခိုင္နဲ႔ ေနခ်င္ေနရမယ္။ ကားပိုင္ရွင္ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အျခားအဆင္ေျပစရာေတြ ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္စစ္၊ အခ်စ္မွန္ မရွိဘူးဆိုရင္ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ မရွိတဲ့ ဘ၀ဟာ ရနံ႕႔မရွိတဲ့ပန္းနဲ႕ ဘာမွျခားနားမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္အဆင့္ ေရာက္ရွိလာတာဟာ ပညာေရးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္တယ္။ တကယ့္တကယ္ ပီတိဆိုတာလဲ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ကလာတာျဖစ္တယ္။

ဣသာမစၦရိယ ရွိတဲ့ေနရာမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈတို႔ အမ်က္ေဒါသတို႔ ေပါက္ဖြားလာတယ္။ အမ်က္ေဒါသမရွိမွ ဣသာမစၦရိယ မရွိမွ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္မရွိမွ အခ်စ္ပန္းပြင့္လန္းလာႏိုင္တယ္၊ တည္ရွိလာႏုိင္တယ္။ အခ်စ္မရွိတဲ့ ဘ၀ဟာ ၾကပ္တီးေျမျဖစ္တယ္။ လြင္တီးေခါင္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ရွိလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ စိမ္းလန္းစိုေျပတဲ့ အလွပန္းမ်ားပြင့္ေနတဲ့ေျမ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီအေျခအေနမ်ားကို လုလင္ငယ္ေသြး အခ်ိန္မွာသာ ေလ့လာလို႔ရတယ္။ အသက္အေတာ္ကေလး ရလာတ ဲ့အခါက်ေတာ့ အခ်ိန္ေႏွာင္းသြားျပီ။ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္း၊ သားမယား၊ အလုပ္တာ၀န္မ်ား၏ အက်ဥ္းသား ျဖစ္သြားျပီ။ လူေတြ ေစာင့္ဆုိင္းေနတာ၊ မျဖစ္ေစလိုတဲ့အတြက္ မိမိအတန္းကို အခ်ိန္မွန္မွန္ တက္ႏိုင္ရဲ႕လား။ မိမိကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့လူေတြနဲ႔ အတူ ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေအာ္က်ယ္ဟစ္က်ယ္ ေျပာေနတာကို ရပ္ပစ္လို႔ ရပါ့မလား။

အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ ဆိတ္သုဥ္းသြားတဲ့ အျပဳအမူေတြဟာ၊ အေပၚအပယိကမ်ားသာျဖစ္ျပိး အဓိပၸါယ္ ဘာမွရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ႏွင့္ စာနာမႈ ရွိလာလွ်င္ေတာ့ အဲဒီ စိတ္သေဘာတရားမ်ားကတစ္ဆင့္ သူတစ္ပါးအတြက္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့ အျပဳအမူေတြ ေပါက္ဖြားျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီအျပဳအမူေတြဟာ မိမိကိုယ္က်ဳိးၾကည့္တာက နည္းတယ္။ ဘ၀မွာ ျပဳလုပ္ဖို႔ အခက္ခဲဆံုးတစ္ခုလည္းျဖစ္တယ္။ မိမိကိုယ္က်ဳိး မၾကည့္တဲ့လူဟာ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္မႈရွိတဲ့လူ ျဖစ္တယ္။ ေကာင္းကင္ကို၊ ေတာင္ေတြကို၊ ေရကို၊ ငွက္ေတြကို၊ ပန္းပြင့္ေတြကို သစ္လြင္လန္းဆန္းတဲ့ စိတ္ႏွလံုးသားႏွင့္ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ အနက္အဓိပၸါယ္ ႏွင့္ ၾကည့္လို႔ရတယ္။


(ခရစ္ရွနားမူတီး၏ “ပညာေရးအေပၚ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္” On Education by Krichnamurti)

သူတို႔အတည္ျပဳတဲ့ "အခ်စ္စစ္"

"အခ်စ္စစ္"ဆိုတာ တကယ္ရွိေၾကာင္း အေမရိကား ပညာရွင္ေတြက ေလ့လာဆန္းစစ္ျပီး အတည္ျပဳခဲ့ၾကတယ္လို႔ သတင္းစာတစ္ေစာင္မွာ ဆိုထားပါတယ္။





ေရွးက ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္အရ ခ်စ္စ၊ ၾကင္စ၊ ခ်စ္သူျဖစ္စမွာ စဲြလမ္းတတ္တဲ့ အစဲြအလမ္းက အခ်ိန္ ၁၅လ ေနာက္ပိုင္းမွာ တေျဖးေျဖး ေလ်ာ့သြားတတ္ျပီး ၁ဝႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ လံုးဝ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အစဲြအလမ္း ေလ်ာ့ပါးခ်ိန္န႔ဲ ေပ်ာက္ကြယ္ခ်ိန္က ခ်စ္သူျဖစ္ျပီးကာလ ၁၂ လန႔ဲ ၁၅လ ၾကား၊ ၃ႏွစ္နဲ႔ ၇ ႏွစ္ၾကားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။





ဒီတစ္ၾကိမ္ ဆန္းစစ္ခ်က္မွာေတာ့ အိမ္ေထာင္သက္ၾကာ ေပါင္းဖက္လာၾကတဲ့ လူ"အနည္းစု" ဆီမွာသာ ႏွစ္၂ဝေက်ာ္သည့္တိုင္ ဒီလို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စဲြလမ္းၾကတဲ့ စဲြလမ္းမႈမ်ဳိးကို ေတြ႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေလ့လာခ်က္အရ သူတို႔ဟာ ခ်စ္စၾကင္စ ခ်စ္သူေတြလို ခ်စ္သူရဲ႕ဓာတ္ပံုေတြကို အတူၾကည့္ၾကျပီး ဦးေႏွာက္ထဲကေန ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ခံစားေစတဲ့ "Dopamine" ကို ထုတ္လြတ္ေစခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ဦးေႏွာက္က ခ်စ္ခင္စ ခ်စ္သူေတြလို လန္းဆန္းတက္ၾကြေနခ့ဲတယ္။





ကြ်န္မတို႔သိတဲ့ ရိုးေျမက် (Life-long partner) ေပါင္းဖက္တတ္တဲ့ သတၱဝါေတြထဲမွာ ငန္း၊ လယ္ၾကြက္နဲ႔ ေျမေခြး (Gray fox) ေတြပါေပမယ့္ လူ မပါဝင္ခဲ့ပါဘူး။ "ထာဝရ အခ်စ္စစ္" ရွိမရွိဆိုတာကို ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ အပူတပင္ လိုက္ရွာခဲ့ၾကသလဲ? တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မခဲြမခြါ ထာဝရ အတူေနထိုင္နည္းကို ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ သိခ်င္ခဲ့ၾကသလဲ? တစ္ေန႔ေန႔မွာ ျငီးေငြ႔သြားႏိုင္တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးကို ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ ေၾကာက္ရြံ႔ခဲ့ၾကသလဲ?





ကြ်န္မတို႔က "အခ်စ္ေက်ာင္း" ထဲက လိမၼာတဲ့ကေလးငယ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းမပ်က္တဲ့၊ စာေမးပဲြမက်တဲ့၊ ဇဲြဝီရိယေကာင္းတဲ့ လူလိမၼာေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္က ကိုယ့္ကို ေကာင္းတဲ့အခ်စ္ေတြ ရမယ္လို႔ အာမ မခံထားပါဘူး။ လိမၼာရင္ အေကာင္းေတြရမယ္ဆိုတဲ့ ဖလွယ္မႈမ်ဳိးလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။





ပညာရွင္တို႔ရဲ႕ ဆန္းစစ္ခ်က္ရလဒ္က အိမ္ေထာင္သက္ၾကာ ေပါင္းဖက္လာၾကတဲ့ လူ"အနည္းစု" ေတြမွာသာ ႏုငယ္စဥ္ကလို၊ ခ်စ္သူျဖစ္စလို မေျပာင္းလဲတဲ့ အခ်စ္နဲ႔စဲြလမ္းမႈမ်ဳိးကို ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္တာ ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ဆီမွာပဲ အခ်စ္စစ္ဆုိတာ တကယ္ရွိခဲ့ပါသတဲ့။





ကမာၻေပၚရွိသမွ် လူေတြအားလံုး.. ရိုးေျမက် ေပါင္းဖက္တတ္တဲ့ ငန္း၊ လယ္ၾကြက္၊ ေျမေခြး (Gray fox) တို႔နဲ႔ မတူႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္ အခ်စ္ကို နားလည္ခံစား၊ တန္ဖိုးထားတတ္သူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႔....သူတို႔အတည္ျပဳတဲ့ "အခ်စ္စစ္"

မုန္း၍မဟုတ္ပါ

         လူရယ္လိုျဖစ္လာလွ်င္ခဲြခြာျခင္းကုိၾကံုဖူးၾကပါလိမ္႔မည္။မိတ္ေဆြမ်ားလည္းခဲြခြာရ

သလိုိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္းခဲြခြာရနုိင္ပါသည္။မေက်နပ္၍ျဖစ္ေစ၊ကံတရားေၾကာင္႔ျဖစ္

ေစအမ်ိုမ်ုိးေသာအေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင္႔ကဲြကြာသြားေစနုိင္၏။ 

         က်ြန္မတြင္ခင္မင္ရင္းႏွိးေသာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိခဲ႔ဖူူးပါသည္။အကူအညီ

ေတာင္းလွ်င္အျမဲျဖည္႔ဆည္းေပးခ်င္သူ။အၾကံေကာင္းေတြေပးတတ္ျပီးစိတ္ထားေကာင္း

သူျဖစ္သည္။ သူသည္အျခားသူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းထက္သူ႔အေပၚဦးစားေပးတာကိုလုိခ်င္

လြန္းသူလည္းျဖစ္ေနပါေသးသည္။

          က်ြန္မ၏အားနည္ခ်က္သည္တစ္ဘက္လူမၾကိုက္မွန္း သိလ်ွက္နွင္႔ကိုယ္မွန္သည္

ထင္ပါကအေလ်ာ႔မေပးတတ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။က်ြန္မအေပၚတြင္သူသေဘာမက်၊

မၾကိုက္ေသာအခ်က္သည္အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားအေၾကာင္းကိုသူ၏ေရွ.တြင္ခဏခဏ

ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။သည္းမခံနုိင္ဆံုးအခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္လိမ္႔မည္ဟူ၍လည္းေတြးထင္

ထားမိျခင္းမရွိခဲ႔ပါ။

         ထိုအခ်က္သည္သူအားေတာ္ေတာ္စိတ္ဆုိးေစခဲ႔ပါသည္။မိမိအေပၚစိတ္ဆိုးျခင္းကုိမေက်

နပ္ပါ။တစ္ေယာက္နွင္႔တစ္ေယာက္၏ခင္မင္ရင္းနွီးမွူ.ကိုမသိေလေရာ႔သလား။

          အျပိဳင္အဆုိင္စိတ္ဆုိးျခင္းသည္အခ်ိန္ၾကာျမင္႔ကာတစ္ေယာက္နွင္႔တစ္ေယာက္

မေခၚမေျပာျဖစ္ေတာ႔သည္အထိျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ျပႆနာတစ္ခု၏အစ၊ခဲြခြာျခင္း၏အဆံုး

ျဖစ္လိမ္႔မည္ဟုသာၾကိုတင္သိျမင္နုိင္စြမ္းရွိခဲ႔ပါမူက်ြန္မကိုယ္တုိင္လည္းစိတ္ဆုိးခဲ႔လိမ္႔

မည္မဟုတ္ပါ။

          မိမိအေပၚဘယ္ေလာက္ထိခင္မင္ပါသည္ဆုိတာကိုသိလ်ွက္နွင္႔မေက်မနပ္ေျပာေသာ

စကားအေပၚက်ြန္မစိတ္ဆုိးမိခဲ႔ပါသည္။ခ်က္္ခ်င္းေတာင္းပန္ပါလ်ွက္က်ြန္မခ်က္ခ်င္း

စိတ္မေျပခဲ႔မိပါ။နာလည္မွူေလးတစ္ခုကိုခ်က္ခ်င္းမေပးနုိင္ခဲ႔မိပါ။

           ေနရာေဒသမတူေသာက်ြန္မတို႔နစ္ေယာက္မေခၚမေျပာျဖစ္ၾကသည္မွာအခ်ိန္ၾကာခဲ႔

ပါျပီ။က်ြန္မယံံုၾကည္ေနတာတစ္ခုရွိပါသည္။က်ြန္မအေပၚတြင္မုန္းေသာစိတ္သည္သူထံ

တြင္္ဘယ္ေသာအခါမွရွိေနလိမ္႔မည္မဟုတ္ပါ။ယံုၾကည္မွူေၾကာင္႔လည္းက်ြန္မ၏စိတ္

သည္နာက်င္မွူ႔မရွိပါ။

           တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္က်ြန္မတိုႏွစ္ဦးျပန္ဆံုေတြ႔နုိင္ပါသည္။ေတြ႔ေတြ႔ျခင္းလည္းက်ြန္မ

ကပင္ဦးေအာင္နွူတ္ဆက္လိုက္မည္ဟူဆံုးျဖတ္ထားမိသည္။

 အေၾကာင္းက......က်ြန္မတုိ႔ေတြသည္မုန္းေနျခင္းမွမဟုတ္တာ...............။

ေျပာျပေပးပါနွင္း

        အျပင္မွာျမဴနွင္းတုိ႔က်ဆင္းေနပါျပီ။ျမဴနွင္းတို႔က်ဆင္းခ်ိန္ေရာက္လွ်င္အတိတ္ကသူငယ္

ခ်င္းမ်ားကိုသတိရမိသည္။

        က်ြန္မတို႔၏ေတြ႔ဆံုမွူေတြသည္အခုလုိနွင္းေတြက်ေနေသာရာသီခ်ိန္မွာေပါ႔။

နွင္းျမဴေတြက်ခ်ိန္မွာက်ြန္မတို႔ဆံုေတြ႕ခဲ႔ၾကပါသည္။ေဆာင္းနံနက္ခင္းတုိင္းသည္က်ြန္မတုိ႔

အတြက္အမွတ္ရစရာေတြနဲ႔ေပါ႔။

        က်ြန္မတို႔အိုင္စီ(၁)အေဆာင္မွာဆုိလွ်င္မနက္မွာေျပးသူကေျပး၊လမ္းေလွ်က္သူကေလွ်ာက္၊

အပ်င္းၾကီးျပီးေနျမင္႔သည္ထိအိပ္သူကအိပ္ေပါ႔။ေဆာင္းရာသီခ်မ္းခ်မ္းမွာေတာ႔က်ြန္မတုိ႔

လို၀မွာေၾကာက္သူေတြကအုပ္စုဖြဲ႔ျပီးလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါသည္။လမ္းေလွ်ာက္သူေတြကမ်ားလာ

လိုက္နည္းသြားလိုက္ဆုိေပမယ္႔က်ြန္မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ကပ်က္ကြက္ျခင္းမရွိခဲ႔

ပါဘူး။

        က်ြန္မတို႔နွင္႔တစ္ခ်ိန္တည္းေရာက္ရွိလာတဲ႔မိတ္ေဆြတစ္ဦးလည္းရွိခဲ႔ပါသည္။မိျဖဴဆုိတဲ႔

ေခြးမၾကီးေပါ႔။က်ြန္မတို႔အဖြဲ႔ေရာက္ျပီးမၾကာခင္မွာပဲ၀၀ကစ္ကစ္ေခြးေလးေျခာက္ေကာင္

ကိုေမြးခဲ႔ပါသည္။မနက္ဆိုလွ်င္ပိုေနေသာထမင္းခ်ိုဳင္႔မ်ားထဲမွထမင္းဟင္းမ်ားကိုေသခ်ာ

နယ္ဖတ္ျပီးေက်ြးေမြးရတာအလုပ္တစ္ခုပါပဲ။

      က်ြန္မျပံဳးမိတာတစ္ခုရွိပါသည္။ေၾကာင္ေၾကာင္ၾကားၾကားေခြးေလးေျခာက္ေကာင္ကိုသူေခြး

ငါ႔ေခြးသတ္မွတ္ကာအျပိဳင္ခ်စ္ၾကပါသည္။ဒါေပမယ္႔လည္းမနက္ဆုိလွ်င္ပိုေနေသာေကာ္ဖီမ်ား

ကိုခြက္ထဲထည္႔၍ညီတူညီမွ်ေက်ြးေမြးတတ္ၾကပါသည္။

      နိဳဆီနံရေသာေကာ္ဖီမ်ားကိုအလုအယက္ေသာက္ၾကသည္မွာပြက္ေလာရိုက္ေန

ပါသည္။မနက္ခင္း၏ၾကားေနသံအသံတစ္ခုေပါ႔။စိတ္တူကိုယ္တူ၀ါသနာတူၾကေသာက်ြန္မ

တုိ႔အဖဲြ႔သည္ခရီးထြက္ဖို႔ဆုိလွ်င္လည္းနွစ္ခါမညွိၾကရပါ။လဘက္ရည္ဆုိင္သြားဖို႔ဆုိလည္း

နွစ္ခါမေခၚရ။တစ္ခါတစ္ေလက်န္ေနခဲ႔သူရွိလွ်င္ပင္မရမကအတင္းပင္ေခၚတတ္ပါေသး

သည္။ဘယ္သြားသြားအုပ္စုလုိက္ၾကီးပါပဲ။ေပ်ာ္တစ္ျပံဳးျပံဳးေပါ႔။

      တစ္ဦးေမတၱာသည္တစ္ဦးမွာဆုိသလိုပါပဲ။တစ္ဦးစိတ္ဆုိးလွ်င္ေနာက္တစ္ေယာက္ကသည္း

ခံၾကပါသည္။မိသားစုလိုေႏြးေထြးမွဳ႔၊မိတ္ေဆြလုိပြင္႔လင္းမွဳ႕၊နားလည္မွုဳ႕ကုိအေျခခံထား

ေသာအဖြဲ႕အစည္းေလးျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ဘယ္သူျဖတ္၍မပ်က္ေသာသံေယာဇဥ္ေတြရင္ထဲမွာ

တြယ္ခဲ႔ၾကပါသည္။

      ဘ၀ဆုိသည္မွာခဲြခြာခ်ိန္ေရာက္လာလွ်င္တစ္ဦးကိုတစ္ဦးလက္ျပနွဳတ္ဆက္၍ခဲြခြာၾကရစျမဲ

ပါပဲ။တစ္ေျမတစ္နယ္စီေ၀းလို႔လူျခင္းမေတြ႔နုိင္ေပမယ္႔အဆက္အသြယ္မပ်က္ခဲ႔ၾကပါဘူး။

       ရာသီစက္၀န္းသည္ပံုမွန္လည္ပတ္ေနပါသည္။က်ြန္မတို႔ဆံုဆည္းခြင္႔ရခဲ႕ေသာေဆာင္းရာသီ

ေရာက္ိတုိင္းမိတ္ေဆြမ်ားကိုသတိရမိသည္္။ေတြ႔ဆံုခြင္႔ေပးခဲ႔ေသာကံၾကမၼာကိုလည္းေက်းဇူး

တင္္မိသည္။

      တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးသည္းခံခြင္႔လႊတ္ကာနာလည္ေပးခဲ႔ၾကေသာမိတ္ေဆြမ်ားကိုျမဴနွင္းျမင္

တုိင္းအမွတ္ရမိျခင္းျဖင္႔…….

…………………………………………………..

ပန္းလွိဳင္

 စာေတြေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္ပါဘူး။ဒါေပမယ္႔ေရးခ်င္တယ္။ကိုုယ္႔ျမိဳ.ကိုယ္႔ရြာအေၾကာင္းေလးေပါ႔။

 ပန္းလွိဳင္တဲ႔။မလွိဳင္လုိ႔ပဲနာမည္တြင္ေသာျမိဳ.ေလး။က်မတို႔ေနထုိင္းၾကီးျပင္းခဲ႔တာေနရာေလးေပါ႔။မလွိဳင္

လုိ႔ပဲအမ်ားကသိၾကပါသည္္။မိတၱီလာ-ျမင္းျခံသြားတဲ႔ကားလမ္းေဘးမွာရွိတဲ႔ျမိဳ.ေသးေသးေလးပါပဲ။

 အညာေဒသ၊ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႔တဲ႔အရပ္ေဒသ၊အမ်ားသိၾကတဲ႔ ၀ါ စိုက္ပ်ိဳးထြက္ရွိတဲ႔အရပ္ေဒသေလးေပါ႔။

အညာထန္းလ်က္၊ပဲ၊နွမ္း၊၀ါစုိက္ပ်ိဳးေရာင္း၀ယ္ေနထုိင္ၾကသည္္။

 ေနပူတယ္။ဖုန္ထူတယ္။ဒါေပမယ္႔ျမိဳ.ေလးကလွပတယ္။

          ျမိဳ.ေတာင္ဘက္တြင္ေရႊမုေဌာေစတီတည္ထားကိုးကြယ္သည္။အေသာကမင္းၾကီးတည္ထားေသာေစတီမ်ား

ထဲကတစ္ဆူျဖစ္ပါသည္။နစ္စဥ္နစ္တုိင္းလည္းဘုရားပဲြက်င္းပ၏။မလွိဳင္ေစ်းၾကီးတစ္ခုလံုးကိုေရြ.ေျပာင္းေစျပီး

တစ္လခန္႔တိတိဆုိင္ခန္းမ်ားဖြင္႔လွစ္ေရာင္းခ်ေစသည္။

 မလွိဳင္ျမိဳ႕နွင္႔မနီးမေ၀းတြင္ပန္းအုိင္ရြာေလးတည္ရွိပါသည္။၁၂ရာသီပဲြမ်ားတြင္တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ေသာ

ပန္းအုိင္ေရႊမုေဌာဘုရားပြဲသည္စည္းကားလွပါသည္။ေသာကမင္းၾကီးတည္ထားကိုးကြယ္ခဲေသာေစတီတစ္ဆူ

လည္းျဖစ္ပါသည္။နစ္စဥ္နယုန္လတုိင္းတစ္လလံုးက်င္းပေသာဘုရားပဲြတစ္ခုျဖစ္သည္။  ရပ္ေ၀းရပ္နီးသာမက

မိတၱီလာ၊ေတာင္သာ၊ျမင္းျခံ၊ေက်ာက္ပန္းေတာင္းစသည္တုိ႔မွဘုရားဖူးမ်ားလာေရာက္လည္ပတ္ၾကသည္။

                            အညာျမိဳ.ေလးတစ္ခုျဖစ္ေသာမလွိဳင္ျမိဳ႔ေလးသည္ပညာေရးကိုအားထားေသာျမိဳ.ေလးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။

ပညာေရးအားေပးေသာမိဘ၊မိဘမ်ားကဲ႔သို႔အားေပးေသာဆရာသမားမ်ားေက်းဇူးျဖင္႔ထူးခြ်န္သူမ်ားေပါမ်ား၏။

နစ္စဥ္ဆရာကန္႔ေတာ႔ပဲြက်င္းပျပဳလုပ္သည္။

      မလွိဳင္ျမိဳ.ေလးသည္ထူးျခားသည္။လွပသည္။ရုိးသားၾကိဳးစားၾကေသာအညာေဒသတစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။

ေအးေဆးေသာျမိဳ.ေလးတစ္ျမိဳ.လည္းျဖစ္သည္။

 မလွိဳင္ျမိဳ.ေလးကိုခ်စ္သည္။ဘယ္ဆီပဲေရာက္ေရာက္ကုိယ္႔ျမိဳ.ေလးကိုျပန္ေရာက္လွ်င္ေပ်ာ္ရႊင္ရသည္။

 ေအးခ်မ္းေသာျမိဳ.ေလး၊ရိုးရွင္းေသာျမိဳ.ေလး.................

 ပန္းေတြလွိဳင္ေသာမလွိဳင္ျမိဳ.ေလး............................